اخلاق کوهنوردی

شاید از نظر کسانی که عادت دارند زیبایی برف را از پشت شیشه و از کنار بخاری تماشا کنند، کوهنوردی نوعی دیوانگی باشد. آخر چرا این همه راه برود، بار به دوش بکشد، با دستان کرخ شده و تن سرمازده ساعت ها درون چادر یا جانپناه، بلرزد، بی خوابی و کوفتگی را تحمل کند، سرانجام خسته و تشنه و گرسنه خود را به بالای کوه برساند و به پایین برگردد؟!

کسی که هیچ گاه تن به طبیعت نسپرده و با آن انس و الفت پیدا نکرده، حق دارد چنین بیاندیشد. کوهنوردی مثل جریان آب، زلال و جاری است و از کنار صخره ها و موانع گذشتن است، بدون ستیز و گل آلود شدن. صعود به قله ها و فتح بلندی های کوهستان تنها یکی از اهداف کوه نوردی است.

هدف از صعود های ما صرفا فقط یک صعود نیست و ما در پی معشوق، قله های عشق را در می نوردیم. ما به غیر از یک صعود به دنبال ارزش های والای انسانی هستیم. ما قصد با هم بودن را داریم و می خواهیم یاد بگیریم که چطور یک سیب کوچک را با عشق بین تمام دوستان تقسیم کنیم. بحث اخلاق در کوه نوردی مقوله ای تفکیک ناپذیر از این ورزش است و برماست که با فراست و دقت لازم اصول اخلاقی آن را فراگرفته، در تمامی شئون فعالیت هایمان از آن بهره ببریم و آنها را بکار بندیم.

در کوهنوردی، در این مسیر سخت و پیچ در پیچ، انسانهایی با ما همراه هستند، گروهی از ما پیشی میگیرند و گروهی بی تفاوت از کنار ما میگذرند، هرکس به سویی و هدفی. در این سفر فقط آنهایی که رفیق شفیق یکدیگرند شانه به شانه یکدیگر به سوی هدفی والا پیش میروند پیرو "اخلاق کوهنوردی" این راه را می پیمایند.

کوهپیمایی در دامنه ها و مناطق نه چندان بلند، اثر فرحبخش و نشاط انگیز خود را بر تن و جان ما می گذارد. کوهپیمایی از بهترین ورزش ها و تفریح هاست که به خاطر تحرک در هوای آزاد و پاک ، بیشترین تاثیر را در بازسازی بدن دارد .کوهنوردی هم با وسایل ویژه، آمادگی جسمی و روحی، برنامه ریزی و دانش خاص خودش اجرا می شود. رسیدن به قله ها علاوه بر آمادگی تن و روان، مستلزم آشنایی با نکات و آموزش های مهمی مانند جهت شناسی و نقشه خوانی ، هواشناسی، بهمن شناسی، آشنایی با تغذیه و امداد کوهستان و ... است. اما این ورزش نسبت به ورزش های دیگر تفاوت هایی و اصول اخلاقی خاص خود را دارد، که مهم ترین آنها عبارتند از:

- رفاقت به جای رقابت است.

- هیچ وقت در پایان کوهنوردی دست یکی را بالا و دیگری را پایین نمی برند، بنابراین جایی برای خود نمایی نمی ماند.

- در این ورزش کسی به دیگری تنه نزده و جلو نمی زند.

- اینجا بدون داور و سوت و زنگ، هیچکس خطا نمی‏کند و همه به یکدیگر خسته نباشید می‏گویند و همراه یکدیگرند. کوهنورد واقعی کوه را میدان مسابقه نمی داند و با او به ستیز بر نمی خیزد بلکه آن را چون دوستی بی نهایت مهربان می بیند که سفره نعمات خود را بی دریغ در برابر همه انسانها گشوده است.

- احترام و بزرگداشت پیشکسوتان در تمامی رشته های ورزشی از جمله کوهنوردی از اصول مسلم اخلاقی است و تمامی کوهنوردان ملزم به رعایت آن هستند.

- بدون هیچ دیدار و آشنایی قبلی همه با هم رفیق اند و سر سفره یکدیگر می نشینند.

- نشان دادن راه و هشدار دادن خطر، یک عادت است.

- به کسی که هیچ گاه او را ندیده ای و شاید در آینده هم هیچ گاه او را نبینی کمک می کنی چرا که کوه چنین ایجاب می‌کند.

- بزرگترین و خطرناکترین دشمن یک کوهنورد غرور و تکبر است. در کوه هرگز کسی برتری و الویتی در شان و مقام نسبت به دیگران ندارد و تنها میزان برخورداری از اخلاق و منش والای کوهنوردی است که افراد را ممتاز و قابل تقدیر می سازد.

- آنگاه که بر فراز قله ها می ایستید، غرور و منیت را از درون خود دور کنید و از خداوند همه کوههای عالم که رخصت نیل به چنین لحظه ای را به شما ارزانی داشته، سپاسگزار باشید.

- اگر به جای نوشیدن یک جرعه آب طبق قرار گروهی که با کمبود آب مواجه است، دو جرعه یا بیشتر نوشیدید، مطمئن باشید که تا رسیدن به نقطه کمال و قرارگرفتن در زمره کوهنوردان واقعی فاصله زیادی دارید و در این مسیر تلاش و زمان بسیار نیازمند است.

- بعد از اتمام برنامه و رسیدن به منزل، تمام اعمال خود را مرور کنید و بدون تعارف به تجزیه و تحلیل خود بپردازید و نقاط قوت و ضعف خود را بسنجید. این عمل بعد از مدتی ما را کوهنورد کامل تر و مصمم تر در نیل به اهداف خواهد ساخت.

- سکوت و آرامش شب کوه و پناهگاه را با صحبت و فریاد بر هم نزنیم، شاید در نزدیکی شما کوهنوردان دیگری نیز باشند که به امید صعود روز بعد، زود هنگام به خواب رفته باشند.

- صعود به قله و فتح بلندی ها تنها یکی از اهداف کوهنوردی است و همه آن نیست، مبادا که در این راه دچار لغزش و اشتباه شوید و سایر اهداف ارزنده کوهنوردی را به فراموشی بسپاریم.

- بسیارند کوهنوردانی که صعودهای بزرگ را به خاطر کمک به دیگران و نجات سایر کوهنوردان رها کرده اند و سرافراز از آزمایش دشوار بیرون آمده اند. توجه به این مسائل نشان درک عمیق و بنیادی از ورزش والای کوهنوردی است.

- گروهی معتقد هستند که در کوه خداوند را بهتر درک کرده اند، این نظریه شاید به دلیل درک نقاط ضعف و آسیب پذیری زیاد انسان و مقایسه پیکر فانی و ضعیف ما در برابر عظمت و ستبری کوهها است که زمینه ساز نگرش نو به ماهیت بشری است.

- برترین کوهنوردان بدون شک همان هایی هستند که به درجات بالایی از استواری، گذشت و توان ایثار دست یافته اند و موفقیت خود را جدای از موفقیت و سلامت دیگران نمی دانند.

- در سختی هاست که در بوته آزمایش قرار می گیریم و صفات ارزنده ای چون فداکاری و ایثار معنی پیدا می کنند. در کوهنوردی به سبب شکل و نوع خاص ورزشی که انجام می دهیم، به دفعات در این آزمایش ناخواسته محک خواهیم خورد، پس با تقویت خصایل انسانی و والا سعی کنیم در این گذر سرافراز و پیروز باشیم.

- از مهم ترین انگیزه های دوستداران طبیعت کوهستان، بهره گیری از سکوت و آرامش بی نظیر کوه است. انسان در دامان طبیعت کوه، راه عبور از تلاطم درون و چیره شدن بر ناآرامی های روحی و جسمی را می یابد. سکوت و آرامش کوهستان نقطه عطفی در اعطای شانس تفکری دقیق تر درباره خود و جهان پیرامون است که شاید بتوان از آن به عنوان برگ زرین دفتر کوهنوردی یاد کرد. درک صحیح و استفاده بهنجار از این موهبت بزرگ، نشانه شناخت و تلقی صحیح ما از طبیعت و بشر خواهد بود.

- به یاد داشته باشیم که در کوهنوردی، برخلاف بسیاری ورزش ها، تنها عشق و علاقه بیکران به طبیعت و کوهستان است که آدمی را به بلندای کوه ها و قله ها می کشاند و در انتها نیز نه مدالی هست، نه جام پیروزی و نه عنوان و تبلیغی.

- در کوهنوردی همراهان یکدیگر را فریب نمیدهند، منتظر نمیگذارند، پشت پا نمیزنند، آسیب نمیزنند، تقلب نمی کنند و همه پایبند اصول اخلاقی به سوی یک قله پیش میروند.

- تمامی کوهنوردان دنیا از هر نژاد، رنگ و مذهبی برای محیط کوهستان احترام و ارزشی منحصر به فرد و خاص قائل هستند و این همسانی ارزشمند در سراسر گیتی بدون تردید ناشی از فضای بی نظیر و روحانی حاکم بر کوه هاست.

منبع: http://ataraxia.blog.ir

 

دیدگاه کاربران

ارسال یک دیدگاه